Mostrando entradas con la etiqueta rescate. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta rescate. Mostrar todas las entradas

Rescate y palinodia

0 comentarios
Al respective del resate d'España y de los rescates en xeneral, y, perespecialmente, sobre'l discutiniu que toos estos meses atrás acompañó les decisiones del Gobiernu central de nun pedir rescate, aconseyándo-y y eseixéndo-y que lu pidiere, dende grandes empresarios a "grandes cerebros" económicos, trescribo equí esti artículu de Xosé Luis Barreiro Rivas en La Voz de Galicia del 23/03/13.

Merez la pena la considerenza.

¿Que pasou co rescate de España?


Aínda que o episodio dun posible rescate non está pechado, teño a impresión de que a economía española cambiou de fase, e de que, arrastrados por centos de economistas e profesores que prognosticaron a catástrofe, somos moitos os que nos habemos columpiado neste asunto, e os que lle debemos a Rajoy e De Guindos un recoñecemento sincero e un xesto de admiración. Porque, aínda que é evidente que un rescate non é unha traxedia, e que os sacrificios que nos impuxo a troika non serían moi diferentes aos que en realidade tivemos que facer, non cabe a menor dúbida de que o prestixio de España é agora maior, tras ter demostrado os nosos altos niveis de gobernabilidade e ter pasado de ser un problema para o euro a ser un respaldo para a cohesión europea.

Fronte a estes encomios hai matices importantes, xa que, ademais de ter pedido un rescate parcial para a reestruturación bancaria, e de ter batido todas as marcas de paro e desesperación social, tamén demos \ incribles e custosos na concreción dunhas políticas de axuste cuxa basee foron os salarios e o consumo familiar. O Goberno deu a imaxe de estar desbordado polos acontecementos, e de seguir a cegas as imposicións de Merkel e Draghi, antes de ofrecernos unha folla de ruta clara e ben avaliada que puidese ser explicada ao cidadán medio. E o tantas veces titubeante presidente nin sequera logrou que a xente entendese que o desastre social no que estamos inmersos non procede dos recortes e as políticas de axuste, senón da desorde orzamentaria -público e privado- que precedeu á crise.

Pero nada diso debe embazar dous feitos importantes: que España de feito non foi intervida e que a maioría dos economistas e empresarios importantes deste país xa recoñecen que estamos a tocar fondo, que fixemos as cousas razoablemente ben, e que o horizonte da recuperación estará despexado a principios do 2014. Entre os que menos teñen que rectificar, se me permiten dicilo, estou eu, porque nunca dubidei de que o camiño definido por Merkel e xestionado polo Goberno era a única opción razoable. Pero creo que a honradez intelectual me esixe recoñecer expresamente que se evitou o rescate, porque neste feito de tan simple enunciado resúmense mil soidades e desgustos sufridos por quen sostivo o pulso en solitario e sae agora vitorioso contra todo prognóstico.

E así se explica o que vén sucedendo desde o debate do estado da nación: que mentres Rajoy recompón a súa figura de político responsable, inmune a Bárcenas e Gürtel, e con escintileos de estadista, Rubalcaba pérdese polo camiño da demagoxia rampante, mentres espera que Hollande pague do seu peto un crecemento utópico e milagroso que non se resolva en déficit.

XOSÉ LUIS BARREIRO RIVAS

Tómenlu polo que val

0 comentarios


Trescribo equí esti artículu de Gonzalo Bareño en La Voz de Galicia, del 19/03/13.

Verdaes hai nél.

¿Dónde están ahora los que pedían el rescate?

foto de Gonzalo Bareño Canosa
Gonzalo Bareño

Así que el rescate era esto. Por si a alguien le cabía alguna duda sobre el significado económico del término, lo sucedido en Chipre deja claro que cuando el poder económico global habla de salvar a un país no se refiere a rescatar a sus ciudadanos de las garras de quienes los han conducido al abismo, sino a que sean precisamente ellos, los ciudadanos, los que paguen la factura que permita socorrer a los responsables del desastre. La primera lección que nos deja el acto de saqueo que la troika pretende cometer con los ahorradores chipriotas es que un buen gobernante debe huir del rescate de su país como de la peste, por más cantos de sirena que escuche sobre las bondades de la ayuda económica. La segunda es que frente a la prepotencia ensoberbecida de los gurús y la irresponsabilidad histérica de muchos medios de comunicación, conviene guardar la calma a la hora de tomar decisiones para no dejarse arrastrar por la marea de los que, creyendo saberlo todo, se limitan en realidad a bailarle el agua, consciente o inconscientemente, a los poderes fácticos.
Y, bajo esas dos premisas, sale fortalecido Rajoy con su obstinación en no solicitar el rescate global de España cuando el mundo entero lo consideraba ineludible. Muchos de los que se llevan las manos a la cabeza con lo que sucederá en Chipre urgían a Rajoy hace unos meses a pedir un rescate que habría tenido consecuencias igualmente funestas para España. Viendo el pillaje al que se va a someter a los chipriotas, conviene volver la vista atrás para comprobar quiénes eran los que exigían al Gobierno que claudicara. Y al hacerlo comprobamos, cómo no, que allí estaban, cual aves de rapiña, el Fondo Monetario Internacional, la OCDE, el Banco Central Europeo, las agencias de calificación -que ya sabemos para quién trabajan-, medios como el Financial Times o gurús como el economista Nouriel Roubini.
Pero las presiones no venían solo de fuera. Aquí, en España, los dos mayores bancos del país animaban sin tapujos a Rajoy hace muy poco a pedir el rescate cuanto antes. Ahora sabemos por qué. Lo mismo hacía la Generalitat de Cataluña. Hay que recordar igualmente que desde el PSOE se acusaba al presidente del Gobierno de retrasar la petición de rescate con el único objetivo de no perjudicar las expectativas electorales del PP en Galicia. Y también que el periódico más vendido en España, supuestamente progresista, exigió el pasado diciembre en un editorial titulado «Rescate urgente» la petición de salvamento por considerar que era «lo más conveniente para recuperar la economía».
Frente a ello, Rajoy centró su estrategia en evitar el rescate a toda costa. Seguramente ha cometido muchos errores. Pero es indudable que este ha sido su mayor acierto. Y también que, aunque nada garantiza que no pueda ocurrir en el futuro, gracias a ello muchos ahorradores españoles no han sido saqueados como los chipriotas.

EL FIN DE UNA ERA

0 comentarios

La enorme variedad de medidas de restricción y recortes anunciadas el miércoles 11 por el Presidente del Gobierno, acordadas formalmente en el consejo de ministros del viernes 13 para que entren en vigor de forma inmediata algunas de ellas, dentro de unos meses otras, varias tras su paso por el Parlamento, representan el fin de una larga era que podemos acordar se extiende desde la Transición hasta el período comprendido entre mayo de 2010 (primeros recortes de Zapatero) y este mes de julio de 2012, que vendría a suponer el cierre definitivo de esa era, caracterizada, grosso modo, por la conciencia de que las prestaciones del estado seguirían creciendo de forma indefinida, de que, con más o menos saltos, el nivel de renta siempre iría progresando y de que las llamadas «conquistas sociales» o «derechos» (indemnizaciones de despido, cobertura de paro, asistencia social…) eran irreversibles. La percepción de que todo ello era un suelo inamovible se ha evaporado, y, lo que es peor, frente a esa seguridad anterior se ha instalado la conciencia de que desconocemos dónde se va a situar el próximo suelo, o, en términos más dramáticos, hasta dónde va a llegar la caída.

Se puede asegurar, además, que difícilmente habrá en el futuro una rectificación de lo más sustancial de las recientes cercenaduras, gobierne quien gobierne y sea cual sea la bonanza económica. Al margen ya de los desempleados y, sobre todo, de los desempleados sin protección —cuya situación es dramática, evidentemente—, desde este mes de julio los españoles seremos todos más pobres (por el IVA), los funcionarios aún peor pagados y con peores condiciones de trabajo, los parados con prestación de desempleo tendrán asegurado un colchón (o una comodidad, en algunos casos) por menos tiempo.

Teniendo por segura, pues, la irreversibilidad de lo sustancial de estas medidas (repito: gobierne quien gobierne en el futuro y sea cual sea la coyuntura), las preguntas se ciernen ahora sobre su utilidad, esto es, sobre la eficacia en relación con los objetivos para los cuales se toman.

En primer lugar, ¿servirán para poder financiarnos a menos costo, ya sea por la propia decisión de los inversores particulares, ya por la intervención del Banco Central Europeo? En segundo, ¿serán útiles para activar el motor de la economía y crear empleo? No se me olvida que, al respecto de este segundo objetivo, esas medidas no son suficientes (aunque, sobre todo, en cuanto que están en relación con el primer objetivo, son exigidas), ni tampoco que se han tomado otras medidas destinadas a estimular la actividad y el empleo y que se dispondrán otras. Pero, repito, ese es el objetivo fundamental de las mismas. Si eso no se logra, para nada habrán servido ni recortes de prestaciones ni subidas de impuestos.

No quedará entonces más camino que un nuevo ajuste y, seguramente, la intervención —que no es más que un ajuste a lo bruto hecho desde fuera—.

Pero tengamos en cuenta que, dada la escasa competitividad de nuestra economía en tantos sectores (nuestra escasa capacidad de innovación, el lastre que nos va a suponer siempre nuestra pertenencia al euro en relación con la economía productiva y la ocupación del mercado interior por nuestros productos), a lo mejor es hora de ir suponiendo qué despeñadero es mejor, si aquel por el que continuaríamos cayendo de no tener efecto estas medidas (hasta que, tal vez, nos arrojasen del euro o nos redujesen a un salario medio ínfimo) o el salto en el vacío que nos supondría salirnos del euro.

Porque, en esa hipótesis nefasta, la de empobrecerse sin obtener fruto colectivo de ello, más valdrá ponerse a pensar en salir del euro para poder tener una política propia que pueda crear riqueza y empleo.