Pongo equí la so versión en gallegu. Los que, como yo, son funcionarios, entenderánlu.
Un bo amigo, colega universitario, entre outras cousas, e home posuidor sempre de puntual información, contoume un día, pouco despois da rebaixa salarial aos empregados públicos adoptada por Zapatero -a primeira na nosa historia-, que alguén externo ao Consello de Ministros, pero de toda confianza do presidente, filtroulle que a proposta inicial de redución que formulara Economía, moi superior á que logo se acordou, roldaba no seu tramo alto a cifra do 30 %, o que a el e a min pareceunos, claro, un verdadeiro disparate.
Fóra ou non exacta esa información -cosa sobre a que non podo pronunciarme-, o certo é que, co tempo, veu a ser verdade. Pois se sumamos a aquela inicial rebaixa salarial a que o ano pasado supuxo a supresión da extra de Nadal e as que agora se anuncian -onte para os profesores das universidades de Santiago e Vigo- e, un pouco antes, para a maioría dos empregados públicos galegos como consecuencia da eliminación do complemente específico nas extras de xuño e de decembro, os cálculos máis serios apuntan a que a rebaixa de salario neto para algúns empregados sitúase xa na contorna do 30 %. Debe terse en conta, por suposto, para computar tal porcentaxe, a perda derivada de sucesivas conxelacións salariais (nunha situación moderadamente inflacionista) e da alza do IRPF que, desde o 2013, asumiremos os asalariados españois.
Neste escenario hei de recoñecerlles que eu, abandonada xa toda capacidade de protesta, cheguei á conclusión de que algún mal terrible debemos ter feito os empregados públicos a España -á parte dese consumo de teléfono e papel que tanto preocupa a Joan Rosell, presidente da CEOE- para ser tratados a vergazos, trato que contribúe, polo demais, en gran medida, a unha contracción brutal do consumo persoal e familiar, como puideron comprobar con dor, na pasada campaña do Nadal, empresarios grandes, medianos e pequenos.
Xa que logo asumo o meu tanto de responsabilidade por ser funcionario e pido publicamente desculpas por tan abxecta condición. Entoo, con sinceridade, un mea culpa por haberme graduado en Dereito aos 22 anos; haberme doutoramento, aos 29, con premio extraordinario; e ter obtido por oposición, e por unanimidade do tribunal, unha praza de profesor titular aos 31 e unha de catedrático aos 35. Actos todos, sen dúbida, escandalosos, que demostran unha vocación de aproveitado e abusón e que merecen un castigo.
Por iso, tras o recoñecemento da miña falta, solicito desde esta tribuna que me sexa rebaixado o salario cada ano ata lograr a que se supón ha de ser a perfecta condición do funcionario: que traballe sen cobrar e expíe así o seu pecado nefando: ter ese posto estable ao que, ¡malvados!, todos aspiramos.
