Mostrando entradas con la etiqueta Xosé Luis Barreiro Rivas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Xosé Luis Barreiro Rivas. Mostrar todas las entradas

¿Qué pasa col asturianu?

1 comentarios
¿Por qué nun chamos una güeyaína al gallegu, onde d'otru volume, tienen problemes asemeyaos a nós? Por exemplu, que siguen perdiendo falantes, pesie a tolos esfuerzos, especialmente na xente mozo -lo que, per otra parte, asocede tamién en Cataluña-. Por exemplu, que determinaes formes de defender el gallegu y emplegalu nun parecen favorecelu. Por exemplu, que la mera institucionalización (la cooficialidá) nun resuelve los problemes. 
Invito a ver estos dos artículos, ún el de Roberto L. Blanco Valdes (Pues bien, dejemos al gallego en paz) y esti otru de Xosé Luis Barreiro Rivas, ensin dulda el galleguista que más fexo pola normalización social del gallego (Dónde está el error del gallego (Dónde está el error del gallego).

Pueden ayudanos a referver y camentar, equí, n'Asturies, onde'l debate ye tan cenciellu y que, munches vegaes, reduzse a una simple xaculatoria.


El ébola, la algarabía y la histeria

0 comentarios
Podía decilo yo, pero dizlo perbién Xosé Luis Barreiro Rivas en La Voz de Galicia. Por cierto, Xosé Luis Barreiro fue recientemente premiu d'Ensayu Xovellanos:

El ébola, la algarabía y la histeria






En contra d'Almunia (antífrasis irónica)

0 comentarios
Invítolos a lleer esti artículu de Xosé Luis Barreiro Rivas na Voz de Galicia d'Ayer. Póngo-yos l'entamu. Dempués afálolos a lleer nel orixinal:

foto de Xosé Luis Barreiro Rivas

Si yo fuese Almunia no perdería ni un segundo en recibir y darle explicaciones a la comisión de indignados institucionales -tres presidentes autonómicos y un ministro de Industria-que quiere ir a protestar por la resolución sobre el «tax lease». Y, en vez de armarme de paciencia para oírles decir que la UE es una coña sin ley y sin procedimientos, en la que solo mandan los holandeses y los alemanes, y donde lo único que funciona es la piratería, les daría un ejemplo de lo que no es serio ni lícito en el arte de la política. Y, lejos de perder el tiempo en oírles decir que un comisario puede hacer lo que le da la real gana -siempre que sea ¡por Dios y por España!-, y que hay que mantener el tinglado fiscal que succiona los recursos del Estado para convertirlos en beneficios privados, me juntaría con Durão Barroso y Luglio Tajani y me vendría 15 días a España a dar mítines, recibir a sindicatos, participar en tertulias y manifestaciones y explicarle a los españoles por qué estamos como estamos.
¿Y cómo lo explicaría? Pues así de fácil. A los polbeiros les diría que no pueden sacar pulpo a esgalla porque Feijoo los odia y porque no votan al PP. Y a los pensionistas que no les suben la pensión porque se lo quieren dar a los bancos. Y a los titulares de preferentes que la Xunta no les devuelve el dinero porque la conselleira de Facenda se opone. A los estudiantes les diría que no hay más becas, ni se rebajan las matrículas, ni se contratan buenos profesores y bien pagados porque quieren privatizar la educación a favor del Opus Dei. A los funcionarios les diría que los esquilman y los desilusionan para crear un caos en los servicios públicos y sustituirlos por gestores privados. Y lo que propondría sobre la sanidad, la cultura o la dependencia, tanto en Asturias como en Euskadi y Galicia, se reduciría a exigir pasta a caño abierto, no revisar las situaciones dudosas y dejar claro que los derechos del bienestar están fuera de la crisis, los ajustes y las mandangas.

Para remachar insistiría con vehemencia en que los tres presidentes y el ministro indignados son esclavos de la Troika y sus imposiciones, que solo buscan quedar bien con Merkel, aunque sea a costa de España, y que lo que en realidad esperan es jubilarse en Holanda con una pensión de lujo pagada por el capital financiero y los piratas que nos roban.

El segundu a favor de Merkel

0 comentarios

Esti ye'l segundu artículu que los invito a lleer a favor d'Ánxela Merkel o, dotramiente, entendiendo la política d'Alemania pola morde l'espantu y la rocea cola que los europeos en xeneral, y los alemanes en particular, ven el nuestru despilfarru, la nuestra falta chapeta y los enguedeyos nos que nos empatonamos.

Los testos son de Xosé Luis Barreiro Rivas y asoleyárense dambos en La Voz de Galicia. Esti, en concretu, ye del 13 d'abril de 2013. Póngo-yos equí l'entamu y el restu invítolos (otra vegada) a que vaigan lleelu al enllace. Repito: merez la pena, piensen lo que piensen y saquen dempués les conclusiones que saquen.

Xosé Luis Barreiro Rivas



Aínda que parece fría e rompedora, Angela Merkel empeza a estar preocupada pola imaxe de Alemaña, que aos poucos se vai convertendo na estúpida explicación de todos os males do Sur. Máis aló do investimento causal dos problemas, que nos fai crer que estamos mal por culpa dos recortes, no canto de intuír que temos recortes porque andamos mal, os alemáns non alcanzan a entender por que esa xente que teñen tan claro que a solución é crecer, crear emprego e ser moi felices, non pon ao choio e abandonan as duras receitas xermanas. E por iso dona Angela aproveitou a mañá de onte, domingo, para ler os xornais do Finisterre e ver de que falamos os galegos. E este é o resultado.
En Ourense seguen empeñados na estación de Foster, que, lonxe de representar unha necesidade esencial da cidade -a Merkel pareceulle moi digna a que hai e moi adaptable ao novo servizo- revive o principio de «á prosperidade polo malgaste», coma se aquí non pasase nada. Logo decatouse de que para unho AVE que, a causa do localismo, vai ter dúas estacións terminais, tamén se proxectan megaestructuras en Vigo, A Coruña e Santiago, sen ter en conta que sumadas todas elas non alcanzarán a metade de pasaxeiros que recibe Karlsruhe, cidade similar a Vigo.

Dos a favor de Merkel (I)

0 comentarios
Vo invitalos a lleer dos artículos a favor d'Ánxela Merkel o, dotramiente, entendiendo la política d'Alemania pola morde l'espantu y la rocea cola que los europeos en xeneral, y los alemanes en particular, ven el nuestru despilfarru, la nuestra falta chapeta y los enguedeyos nos que nos empatonamos.

Los testos son de Xosé Luis Barreiro Rivas y asoleyárense dambos en La Voz de Galicia. Esti, en concretu, ye del 13 d'abril de 2013. Póngo-yos equí l'entamu y el restu invítolos (otra vegada) a que vaigan lleelu al enllace. Repito: merez la pena, piensen lo que piensen y saquen dempués les conclusiones que saquen.

Xosé Luis Barreiro

Mentres en Bruxelas están a pensar en como homologar a zona euro, para evitar que as insensateces duns poucos comprometan o futuro de todos; e mentres o ministro De Guindos trataba de explicar en Irlanda por que necesitamos un prazo máis amplo para o axuste pactado, Artur Mas, que só utilizou o seny para enganarnos, e que agora foxe cara a adiante no medio dun océano de estupidez inenarrable, acaba de montar un chamado Consello Asesor para a Transición Nacional, cuxo obxectivo consiste en estudar como aumentar o babel da UE engadindo outro Estado; como ser independentes sen que o Barça quede fóra da liga española; como montar un banco central cunha moeda teórica sen que o euro deixe de ser a forma de pagamento normal e sen que ningún Estado europeo vaiche a súa entrada na UE pola porta de atrás; como repartirse con España a débeda que non poden pagar; como garantir as pensións que non poden garantir; como seguir intervindo na planificación das redes de comunicación do Estado español e opóndose -desde o estranxeiro- o AVE galego; como manter A Caixa nun espazo económico -a UE- do que non formaría parte; e como traspasar ao novo Tribunal Supremo de Cataluña os casos abertos por corrupción política nos últimos anos.




Rescate y palinodia

0 comentarios
Al respective del resate d'España y de los rescates en xeneral, y, perespecialmente, sobre'l discutiniu que toos estos meses atrás acompañó les decisiones del Gobiernu central de nun pedir rescate, aconseyándo-y y eseixéndo-y que lu pidiere, dende grandes empresarios a "grandes cerebros" económicos, trescribo equí esti artículu de Xosé Luis Barreiro Rivas en La Voz de Galicia del 23/03/13.

Merez la pena la considerenza.

¿Que pasou co rescate de España?


Aínda que o episodio dun posible rescate non está pechado, teño a impresión de que a economía española cambiou de fase, e de que, arrastrados por centos de economistas e profesores que prognosticaron a catástrofe, somos moitos os que nos habemos columpiado neste asunto, e os que lle debemos a Rajoy e De Guindos un recoñecemento sincero e un xesto de admiración. Porque, aínda que é evidente que un rescate non é unha traxedia, e que os sacrificios que nos impuxo a troika non serían moi diferentes aos que en realidade tivemos que facer, non cabe a menor dúbida de que o prestixio de España é agora maior, tras ter demostrado os nosos altos niveis de gobernabilidade e ter pasado de ser un problema para o euro a ser un respaldo para a cohesión europea.

Fronte a estes encomios hai matices importantes, xa que, ademais de ter pedido un rescate parcial para a reestruturación bancaria, e de ter batido todas as marcas de paro e desesperación social, tamén demos \ incribles e custosos na concreción dunhas políticas de axuste cuxa basee foron os salarios e o consumo familiar. O Goberno deu a imaxe de estar desbordado polos acontecementos, e de seguir a cegas as imposicións de Merkel e Draghi, antes de ofrecernos unha folla de ruta clara e ben avaliada que puidese ser explicada ao cidadán medio. E o tantas veces titubeante presidente nin sequera logrou que a xente entendese que o desastre social no que estamos inmersos non procede dos recortes e as políticas de axuste, senón da desorde orzamentaria -público e privado- que precedeu á crise.

Pero nada diso debe embazar dous feitos importantes: que España de feito non foi intervida e que a maioría dos economistas e empresarios importantes deste país xa recoñecen que estamos a tocar fondo, que fixemos as cousas razoablemente ben, e que o horizonte da recuperación estará despexado a principios do 2014. Entre os que menos teñen que rectificar, se me permiten dicilo, estou eu, porque nunca dubidei de que o camiño definido por Merkel e xestionado polo Goberno era a única opción razoable. Pero creo que a honradez intelectual me esixe recoñecer expresamente que se evitou o rescate, porque neste feito de tan simple enunciado resúmense mil soidades e desgustos sufridos por quen sostivo o pulso en solitario e sae agora vitorioso contra todo prognóstico.

E así se explica o que vén sucedendo desde o debate do estado da nación: que mentres Rajoy recompón a súa figura de político responsable, inmune a Bárcenas e Gürtel, e con escintileos de estadista, Rubalcaba pérdese polo camiño da demagoxia rampante, mentres espera que Hollande pague do seu peto un crecemento utópico e milagroso que non se resolva en déficit.

XOSÉ LUIS BARREIRO RIVAS

¡A ver si vamos pa enriba!

1 comentarios
Trescribo equí esti artículu de Xosé Luis Barreiro Rivas, asoleyáu en La Voz de Galicia del 26/01/13. Suscríbolu dafechu, ye más, coincide coles idees sopelexaes en dalgunos de los ensiertos que tengo publicaos equí va poco.

Aprovecho a decilo güei, además, que cumplo años.

Contra la flagelación innecesaria 

(Escontra la flaxelación)


Entre las derivas más perniciosas que genera la crisis hay que tener muy presente la epidemia de autoodio que los españoles estamos padeciendo, y cuyas manifestaciones empiezan siempre por la frase «este país». «Este país» es un asco, es de opereta, está lleno de corruptos y ladrones, tiene los peores políticos del mundo, gasta en lo que no debe y recorta donde más daño nos hace. «Este país» está lleno de malas universidades y escuelas, de obispos trogloditas, de jueces franquistas y de banqueros especuladores y defraudadores. La gente de «este país» defrauda a Hacienda, elude el IVA, trampea con el paro y malvive de subvenciones. «Este país» tiene demasiados políticos a los que les paga demasiado, para que gobiernen demasiadas instituciones. «Este país» les llama empresarios a los explotadores que disfrutan con los despidos y los pelotazos, y tiene por sindicalistas a burócratas liantes que no quieren trabajar. Y todo sería una podredumbre si no fuese por la Roja, por Fernando Alonso, por las tertulias de la radio -que siempre fustigan a «este país»-, y por los parados, los que fracasan en la escuela y en los negocios, los desahuciados y los que rompen su matrimonio de manera más prematura, que constituyen la única reserva de valores, esfuerzo, valentía y honradez que nos queda.

A veces olvidamos que Bush era titulado por Harvard, que varios ministros alemanes copiaron su tesis doctoral, que un hijo de Gadafi logró su doctorado en la London School of Economics por la módica donación de 300.000 euros. Tampoco recordamos que Italia está dominada por la Mafia; que el paraíso de las fortunas negras es Suiza; que los negocios especulativos -algunos de la peor calaña- sostienen la City londinense; que Francia e Inglaterra mezclan peligrosamente la guerra con los negocios, y que Alemania necesitará varios siglos para dejar atrás la inmoralidad y el dolor que extendió por el mundo. De Rusia y de China es mejor ni hablar, y de Estados Unidos conviene, cuando menos, no hacer idealizaciones. Y por eso creo que, aunque no es malo ser autocríticos, no tiene sentido esta dura autoflagelación que nos estamos propinando, no solo como país -uno de los más interesantes, cultos y ricos del mundo-, sino también como ciudadanos, miembros de una de las sociedades más sanas, en términos físicos y morales, de la Tierra.

Como ya decían los estoicos, in medio est virtus. Y el hecho de pasarnos en la autocrítica empieza a sonar a un indecente suicidio colectivo que carece de racionalidad y sentido. En medio de la crisis y el desastre innegables, España sigue siendo un gran país y un gran pueblo. Y si no vemos dentro los ejemplos e incentivos que nos ayuden a salir de esta, tampoco los vamos a encontrar fuera. Porque, como decía san Agustín, la verdad siempre habita dentro.